EYLÜL’ÜN EVİNDE

Bazen aynalara bakar kendini göremezdi Eylül.

Rüzgârın merhametiyle taranmış saçlarına kimseyi dokundurmazdı.

Bir kuşlara seslenmezdi Eylül. Çığlık çığlığa uçuşan… Bir de rüzgâra. Kuşların kanat vuruşlarıyla sararırdı saçları. Kimsesiz bir çocuk alıp başını giderdi gözlerini kapatınca.

Onunla tanışmamız çocukluğumun bağ bozumu günlerine rastlar.

Büyük ceviz ağaçlarına bin bir güçlükle kurduğumuz salıncaklarda ve saklambaç oyunlarında geçerken günlerimiz… O,bir yerlerden tanıdık gelen yüzüyle aramıza katılır güneşli iklimlerin hatırası elleriyle korurdu bizleri.İkimiz de aynı yere saklanırdık hep. Gizlice konuşurduk. Kimse bulamazdı bizi. Uzak ülkeleri anlatırdı bana,kırlangıçları ve denizleri… Düşen her bir yaprağın hikayesini anlatırdı. Bazen uçan bir yaprağın peşinden sürüklenir giderdik çok uzaklara… Bu yüzden severdik rüzgârı. Ve kimse bulamazdı bizi. Sonra ansızın ortaya çıkar, şaşırtırdık herkesi. Bilmezdik neden sıcacıktı elleri. Gülüşleri toprağa yansırdı ve bir gerekçeyle üşürdü gövdemiz. Gövdemiz suskun kuşlarca kaplanırdı o yüzümüze baktıkça.

O günlerde kucağımda bir yığın yaprakla dönerdim eve. Yaşıtlarım gibi akıllı uslu değildim. Belliydi, adam olmayacaktım. Eve getirdiğim her yaprak düşen bir kalesiydi dedemin. Ve çekilmekten kızaran kulaklarımla koşardım ağaçlara ve salıncaklara. Durgun bir gölün ortasına atardım gölgemi. Göl,gemi olup götürürdü beni uzaklara. Çağırsalar da duymazdım adımı. Büyüklerim hep aynı öğütleri verirlerdi. Ve ban güçlü bir dala yeni bir salıncak kurardım. Hayatın eksenine eğik bir salıncak.

Çocukluğumun sarı saçlı en gizli kardeşi olmuştu Eylül. Bunu kimseye söylemeyecektim. Komşu bahçelerden çaldığımız yemişleri pınar başında yediğimizi de… Bir sırrı olmalıydı bu kardeşliğin.

Artık okula gidenlerin ardından uzun uzun bakmıyordum öyle. Elime geçen ilk fırsatta,bir kapı aralığında soluğu orada alıyordum. Eylül’ün evinde. O, her zaman gülümseyen gözlerinde gün batımı bulutlarla karşılardı beni. Sarılınca sessizliği anlardım. Gözlerine baktıkça ağlamayı.

Bazen ellerine bakar, konuşmazdı Eylül.

Rüzgâra tutunmaktan kızaran ellerine kimseyi dokundurmazdı.

Bir kuşlara seslenmezdi Eylül. Bir de bana.Gün vurgunu elleriyle dokununca saçlarıma,sararırdı serviler tenha evlerin ayazında.

Bütün ovalar,bağlar bizimdi. Uçurtmalarımızı alıp saatlerce koşardık. Kimse yetişemezdi bize. Babaları zengin, bisikletli çocuklar bile! Uçurtmalarımız uçururdu bizi, kuşlarımız… Günbegün ceplerimize,yüreğimize doldurduğumuz yapraklarımız… Bu uçuşumuz dümdüz  ovayı ikiye bölen serin bir ırmak kıyısında son bulurdu. Sırtüstü uzanıp suyun şarkısını dinlerdik. Uzayıp giderdi uykumuz ceviz ağaçlarının ağıtlarına doğru. Bembeyaz düşlerle uyanırdık sonra. Kuşların sessizliğinde büyürdü korkularımız.

O günlerde kucağımda bir yığın ırmakla dönerdim eve.Tam dayaklıktım.Lâkin,yaşım küçüktü.Belliydi adam olmayacaktım.Babamın hesap defterinden kopardığım sayfaları gemi yapıp ırmaklarıma salıyordum bir bir…Kimse işime karışsın istemiyordum.Değilse evden kaçardım.Aransa bulunmazdı benim gibi bir bela.Evlere şenlik…”Mutlaka birinin aklına uyuyor bu çocuk” diyorlardı benim için.Akıl alır şeyler değilmiş yaptıklarım.Ya Eylül’ü getirirsem eve?O zaman ne olurdu halleri? Ama söz vermiştim.Kimseye bahsetmeyecektim ondan.Bir sır kozasında büyüyen dostluğumuzdan.

Sonraları salıncakları keşfeden çocuklara uçurtmalar ve kağıttan gemiler atardık bir şarkı karşılığında…Bizim çizgi filmlere benzemeyen bir yanımız vardı.Kuşları gösteriyorduk onlara.Uçan gerçek kuşları.Ve yarışmak için rüzgârı…Eve geç giden her çocuk bize benzerdi biraz.Lakin çözemezdi sırrımızı. Bağbozumu günlerinde salıncakların mekiğiyle ördüğümüz bu sıkı dostluğu.Biz kuşlarla uçar, rüzgârla yarışırdık çünkü.Çünkü yüreğimiz rengini kuru bir yapraktan almıştı.

Savrulan bir yaprak gibi hafif ve hesapsız yaşanan günlerin güzelliğine tam alışmıştık ki…Güneş bize bir oyun oynayıverdi. Gök gürledi, koptu salıncağımızın ipi! Bütün yapraklar yüzümüze kapandı ve ıslandık. Sular büyüdü ayaklarımızın ucunda…Ve bir yaprağın kanadında gittikçe uzaklaştı Eylül.Sarı solgun bir tebessüm bırakarak ırmaklarıma…

 

Her yağmur yağışında ıslanmış saçlarıyla onu görüyordum kapıda. Kucağında bir yığın yaprak…Alnımda ateşlerle ona koşuyordum. “Üşüyorsun!” diyerek üstüme battaniyeler örtüyorlardı oysa. Bu çok ağırıma gidiyordu. Kuşlarla uçar, rüzgârla yarışırdık biz.Hayr!

Gitmiş olamazdı. Beni dört duvara hapsedemezdi. Rüzgârsız,yapraksız ve salıncaksız bırakamazdı beni.

Günler geçtikçe ümidimi kaybediyor, sararıyordum.

Durgun bir endişeyle boğuluyordu etrafımdakiler.Ha bire susuyordum.

Biliyordum o artık gelmeyecekti.Bana anlattığı o uzak ülkelerden birine gitmişti.Serin uykularında yüzdüğümüz o ırmağın kıyısındaki düşlerimiz gerçek olmuştu çünkü.

Kararmıştı aynalar ve her yer artık bembeyazdı…

Burdur,1991

(Yedi İklim,sayı:101, Ağustos 1998) Mistik Yolcu Syf., 77-80